॥ शाल ॥

तारुण्याला ठाउक नव्हते
घडायची होती तंव भेंट
नेहा भिडतां अलगद शिरलो
डोंळ्यातुन काळजांत थेट ॥१॥

क्षणांत एका, पंचविशीने
कशी टाकली न कळे, कात
मैत्रीची व्याख्याच बदलली
रंग जगाला चढले, सात ॥२॥

साध्या साध्या संवादांतुन
ऐकूं आले गुणगुणणें
कधी कधी, बोंलल्यावीणही
तुझे, मला कळले, म्हणणे ॥४॥

नात्याची, ही शाल भरजरी
रुसव्या-फुगव्यांनीं विणली
बेलबुट्टि भरतांना, नाही
हौस तुझी-माझी, शिणली ॥५॥

म्हणोंत कोणी, 'प्रेमवीर', वा
म्हणोत 'वेडे' कुणी, खुशाल
आंतरीक ओढिची, रेशमी
मिरवूं ही अंगावर, शाल ॥६॥

***********
----- रविशंकर.
१८ फेब्रुवारी २००३.