॥ मी नाही ॥

(गझल)

"गाथा तरेल ऐशी, कीर्ति दिगंत नाही
पैश्यांत लोळणारा, मी 'भाग्यवंत' नाही

निर्लिप्तता च, झालो लेंवून, मी फकीर
काञ्चन्‌मृगाचि धांव, माझ्यापर्यंत नाही !

भरल्या तुडुंब पोंटी, कांठावरी बसून
देण्यास वांझ सल्ले, 'बांका सुमंत' नाही

तुम्हां पचेल काय, वक्तव्य रोखठोक ?
पाठी टवाळणारा, मी 'शीलवंत' नाही.

तुमच्या घरांत तुम्ही, मोठें असाल खूप
ही शिष्ठ आढ्यताच, मजला पसंत नाही

या खांवयास अर्धा, सांगून हक्क घांस
आमंत्रणे दिखाऊ, करण्यास अंत नाही

दॆणे न ज्यांस ठांवे, घेणेंच फक्त पाठ
संबंध त्यां खुज्यांशी, तुटल्यास खंत नाही

मारावयास विंचू , पैजार पाहुण्याची
घेण्यास मी पुणेरी, यजमान 'पंत' नाही !!

खाऊन एक गालीं, दुसरा पुढें कराया
निष्क्रीय नेभळ्यांचा, मी साधुसंत नाही

घालाल घांव जर कां पाठीत, याद राखा !
हलकेंच चांवणारा, मी 'पुष्पदंत' नाही !!

टांकून स्वार्थ ढोंग कोंतेपणा, बघाच
नातें जुळेंल दाट, जें शोंभिवंत नाही

फुलवूं झिजून,मैत्रीच्या, ताटवा फुलांचा
पसरेंल स्नेहगंध, जो नाशवंत नाही

बिनचूक, फक्त म्हणणे तुमचेंच, चूक माझें
वादंग माजवांया, मजला उसंत नाही

चांभार चौकश्या, मी झुरण्यां करूं कश्याला ?
मजला रुचें न कांही, जें जातिवंत नाही !!

पोंटांत एक, दुसरें ओंठांवरीं, न माझ्या
अग्राह्य सत्य मजला, जें मूर्तिमंत नाही

न्यायासनीं बसून, होंण्यास पक्षपाती
विक्रीस तत्वनिष्ठा माझी ज्वलंत, नाही

माझेंवरी करील आरोंप, क्षुद्रतेंचा
ऐसा कुणी महात्मा, सध्या जिवंत नाही !!

तालांसुरांत जेव्हां, न्हातील बोल माझें
भारेंल व्योम सारें, ज्यां आदिअंत नाही" !!

**************
----- रविशंकर.
७ डिसेंबर १९९८